Testfase

positiemode 728x90

Blije Doos 728x90

De bevalling

M’n vriendin zat naast me en stopte met praten, zodat ik even goed kon ademen. Na anderhalve minuut kwekte ze vrolijk verder over weetikveelwat-dingen. Ik kon me moeilijk concentreren maar… deed m’n best geïnteresseerd te zijn.

Wist ik veel dat dit geen oefenweeën waren! Bij de termen en uitleg over verschillen van weeën, zoals oefenweeën, voorweeën en harde buiken was ik het spoor bijster geraakt. ‘t Zal wel en puffen.
Toen Hugo thuis kwam van ‘t potje voetbal en ik Neyomi in bed legde wees ze naar mijn buik en zei “klaar”. Ik keek haar aan en dacht….. Nee…. WTF?! Zou het…??

Gedurende de nacht werd ‘t wel duidelijk… ik kreunde in het kussen zodat Neyomi niet wakker zou worden en papa nog wat kon slapen. Om de 6 minuten… Nog steeds niet snel genoeg grrr… Om half 4 schreeuwde ik tegen Hugo: “JE GAAT NU BELLEN! Ik houd t niet meer!”

Twee uur later begon ik met 6 cm ontsluiting in het geboortecentrum met puffen en kreeg ik de geboorteTENS opgeplakt tegen mijn mega rug weeën. Wat een hel, maar… die TENS was mijn beste vriend die ik ooit zou leren kennen besloot ik plechtig ter plekke.

Een ruggenprik voor een pijnloze bevalling of iets anders mocht ik niet meer, ook niet nadat ik gilde dat ik niet serieus genomen werd en dat ik eiste dat ik nu door iemand geholpen werd! Haha. Van 6 tot 8 cm ging goed met de TENS en ik kletste tussen de weeën door wat af. Je zou je haast afvragen of ik wel aan het bevallen was.

En toen braken ze mijn vliezen en begon ik aan de laatste twee cm…. Sorry verloskundige Jorien, sorry alle zusters die me bijstonden. En sorry lieve Hugo die me suste toen ik uitviel tegen de verloskundige en ik vervolgens zei dat hij “z’n kop moest houden, want hij lag hier niet kapot te gaan ja!”.

Eindelijk zei ze het! Halleluja! “Je mag persen.”
Thank god! Ik mag die helse pijn voelen en dan is het klaar. MAAK JE KWAAD zei ze en dat deed ik. 24 minuten later was het zover.

Jolie daar ben je dan. Je kwam op een overweldigende manier in mijn leven. Na de horror-bevalling van je grote zus, vond ik het doodeng toen de bevalling van jou begon. “Geen vacuüm, geen knip, geen vacuüm, geen knip”, was mijn mantra. Een natuurlijke bevalling waarbij mijn lijf jou eruit zou persen dat was mijn wens, waarin mijn weeën en jouw timing gecombineerd zouden zorgen voor die oerrrrrrr…

En daar kwam je. Ik gilde nog “ik voel hoe haar hoofdje gaat komen!” haast euforisch ondanks de mega pijn van een hoofd dat geboren wordt, ik bedoel laten we vooral niet romantiseren hoe het voelt een watermeloen door je neuspiercinggaatje te drukken, ondanks dat voelde ik blijdschap. Een mega gevoel van WOOOOW.

En dat was ook wat je grote zus van nog maar 15 maanden de hele dag zei toen we een paar uur later thuis waren met het hele gezin. “wow…susje” hoe ze ‘t zo snel leerde dat woord, geen idee, maar ze zei het! Ze liep met die lieve pinguïnstapjes van d’r naar de box toen je huilde en zei woww, wees naar jou en zei “mama”. Knap kind.

De Bevalling
Vanaf dat moment hadden we een echt gezin.

WOW!

Deena

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+

Laat een reactie achter | 3 reacties

Terug naar overzicht

160x600 Warchild