Testfase

Blije Doos 728x90

Nieuwe collectie baby kleding

Hormonale gestoordheden vs realiteit

“Ohh… Maar waar laat je de baby dan?” hoor ik voor de zoveelste keer aan de andere kant van mijn dialoog iemand zeggen met gefronste wenkbrauwen. Ik wil natuurlijk heel provocerend zeggen “In een hoek van een kamer ofzo denk ik …

…of in de kast. ‘t Is maar net hoe ‘t uitkomt.”, maar ik doe dit niet. Mijn gestandaardiseerde antwoord rolt uit m’n systeem zonder dat ik erover na hoef te denken… “Bij m’n andere dochter op de kamer, als de nachtvoedingen er een beetje af zijn.”

“Oh…” JA … OH!… JA! Adem in adem uit… Hormonen maken je soms hysterisch kwaad om helemaal niet zo slecht bedoelde reacties van anderen. En dan weer “Ach ja vroeger sliep mijn vader ook met 3 broers op 1 kamer en die is ook groot geworden.” en dan komt er altijd een of ander bagatelliserend verhaal waardoor het helemaal niet erg is hoor, dat ik geen eigen kamer heb voor mijn beide kinderen. Rot op! denk ik dan. Alsof ik het zo leuk vind! Ik heb jouw stomme hokjes-mening er niet ook nog bij nodig om me een mislukte moeder te voelen!

Ben ik de enige die daar zo tegenaan loopt? Van die goed bedoelde opmerkingen die zo keihard in je verkeerde keelgat schieten? Of van die mensen die je continu laten voelen alsof je echt zo hard de plank mis slaat?

“Oh, draag je haar in een doek, is dat niet gevaarlijk?” … “Oh, ze wil niet slapen, gewoon laten huilen joh! Is goed voor de longen.” … “Oh ze loopt nog steeds niet. Geeft niks joh.”

In gedachten ben ik dan altijd stoerder dan ik in werkelijkheid ben. In gedachten geef ik dan heel ad-rem, coole antwoorden zoals “Ja soms glijd ze ook uit de doek, maar-ja van vallen word je hard.” of “Oh, jij liep met 10 maanden al?! Nou-ja ze zeggen dat je OF je sociale vaardigheden ontwikkelt OF je motoriek hè…, is maar net welk deel eerder gaat. Is bij jou ook wel duidelijk wat eerst kwam hè?!”

Maar … dat doe je niet… Want je bent 1 zwanger en 2 moeder, dus iedereen mag gewoon over je oordelen. Je bent al zo gevoelig en onzeker dus ja… dat vragenvuur continue is helemaal niet vervelend ofzo. NOT  Hormonale gestoordheden vs realiteit

Zo lekker dat ik blog! Even van je af zeiken.
Gelukkig heb ik veel vriendinnen die net zo denken als ik en waar ik dan ook zo lekker plat tegen kan zijn. Is er herkenning voor jullie mama’s? Of zijn dit gewoon mijn hormonale psychische gestoordheden?

 

Deena

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+

Laat een reactie achter | 0 reacties

Terug naar overzicht